พรุ่งนี้
posted on 10 Nov 2007 02:53 by thunska2เราทำเรื่องเดิม ๆ
เราคุยเรื่องเดิม ๆ
เราคุยเรื่องเมื่อวาน
เราคุยเรื่องที่ผ่านมา
และเราคุยเรื่องวันนี้
แล้วพรุ่งนี้ล่ะอยู่ตรงไหน
ผมอยากไปต่อแล้ว
แต่เราคงไม่ได้ไปถึงพรุ่งนี้ด้วยกันใช่ไหม
ผมไม่อยากรุ้คำตอบ
ผมมีคำตอบของผมในใจ
ถ้า 4 คือจุดจบ
5 คือการเริ่มต้นใหม่
3 คือจวนถึงจุดจบ
ตอนนี้ผมกำลังหลงใหลเลข 1
edit @ 10 Nov 2007 06:09:06 by ปุ่น
อันต่อไปนี้เอามาจากอีกบล็อกนึงที่เขียนไว้
อย่ามองกลับไป
เป็นคนแปลก ๆ อยู่อย่าง ที่ถ้าเวลาจะอินอะไร หรือกับใครมาก ๆ ก็จะมาก ๆ
แต่ที่แย่กว่านั้นคือ
ถ้าถึงเวลาไม่อินแล้วล่ะก็
จะไม่หันไปมองมันอีกเลย
เหมือนแยกความทรงจำส่วนนั้นออกไป
ความรู้สึกนี้ทำให้ผมนึกถึงอะไรดีนะ
นึกถึงเพื่อน ใน 20Century Boys ที่เขา ตัดเพื่อน
นึกถึงเพื่อนคนนึงตอนรับน้องสมัยมหาลัยเก่าก่อนที่จะย้านมาจุฬาฯ
ถามเราว่า “ที่เคยบอกไว้ว่ารักเพื่อนน่ะ ไม่แล้วหรือ”
นึกถึงคำพูดของเพื่อนสนิทคนหนึ่งในรุ่น
ที่ตอนนี้มันพยายามชวนไปกินเบียร์ด้วยกันบ่อย ๆ
แต่ก็ไม่ได้ไปสักที เพิ่งโทรมาเมื่อวันก่อน
เพราะเราไม่ได้ไปงานวันเกิดเพื่อนอีกคน
และเบี้ยวนัด แม้ว่าจะเป็นเพื่อนสาวคนสนิท
ด้วยการโทรมาต่อว่า ว่า “มึงทิ้งเพื่อน”
แล้ววางหูเลย
นึกถึงหนังเรื่องJosee, the Tiger and the Fish
หญิงขาเป๋ตัวคนเดียวกำพร้า และยายตาย ที่อ้างนั่นอ้างนี่
เพื่อให้พระเอกรัก จนเขารักเธอ
เธอก็สลัดเขาซะงั้น เปล่ามันไม่ใช่การสลัดเพราะไม่รักหรอก
แต่เพราะรัก และคิดว่าตรงตำแหน่งที่เธออยู่นั้น มันไม่มีอะไรดี
และเขาหาได้ดีกว่านี้
นึกถึง Vibrator ตอนที่นางเอกผิวปาก
แล้วก็ซื้อไวน์กลับบ้าน ก็แค่เรือง ๆ นึงในชีวิต
ที่เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป
ตอนเด็ก ๆ เคยมีความเชื่อนึงว่า เวลาลาจากกัน
หมายถึงถ้าวันนั้นไปไหนกับใครมา แล้วตอนเย็นเราต้องแยกกันกลับบ้านใครบ้านมัน
ต้องอย่ามองกลับไป
เพราะอะไรก็ไม่รู้ เป็นความเชื่อแบบเด็ก ๆ
จำได้ว่าตอนนั้นเชื่อว่า ถ้าหันกลับไปมอง
เราจะไม่ได้พบกันอีก
ขำดีที่บางทีเวลาไปกับใครที่ไม่อยากเจอกันอีก
เราจะหันกลับไป ยิ้มให้ แล้วภาวนาในใจว่า “อย่าเจอกันอีกเลย”
มันเป็นความเคยชินไปแล้ว
และบางทีก็ดูเสียมารยาทมาก ๆ สำหรับบางวัฒนธรรม
เพื่อนญี่ปุ่นคนนึง เคยงอน เพราะไม่หันไปตอนลานี่ล่ะ
เกาหลีอีกคนก็หาว่าเราเสียมารยาทมาก ๆ
แต่ไม่รู้ตัวจริง ๆ
จำได้ว่าช่วงอกหัก ฟูมฟายจะเป็นจะตายวายป่วง
หาทุกวิถีทางจะไปหา โทรหา ตามหา
ผ่านไปสักสามอาทิตย์ เบอร์โทรเขา บ้านอยู่ไหน
ไม่สนใจทั้งนั้น แล้วความรักก็กลับเป็นความเกลียดชังซะงั้น
ไม่โทร ไม่รับโทรศัพท์ ไม่อยากรู้อีกเลยว่าเขาจะเป็นตายร้ายดียังไง
แต่พอมาคิดอีกที
ถ้าในตรรกกะนี้ บางที การที่เราลืมไปแล้ว
อาจมีเหตุผล เพราะเราอาจแอบหวังว่า “เราจะได้เจอกันอีก”
อย่ามองกลับไป
อย่ามองกลับไป
อย่ามองกลับไป
เพื่อเขาจะกลับมา
บทที่กำลังเขียนอยู่นี้ มีซีเควนท์นึง บรรยายความรู้สึกทำนองนี้เอาไว้ด้วย
แต่เราเลือกที่จะให้ตัวละคร ทำสิ่งที่ตรงกันข้ามกับสิ่งที่เราเป็นซะงั้น
อย่ามองกลับไป
อย่ามองกลับไป
edit @ 10 Nov 2007 06:12:55 by ปุ่น