This Area Is Under Quarantine

หมายเหตุ: ขอโทษด้วยจริง ๆ ที่เอ็นทรี่นี้อาจจะอ่านไม่รู้เรื่องและไม่ต่อเนื่อง

ขอโทษจริง ๆ ที่ไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดออกมาได้อย่างไร

ไม่รู้จะเริ่มเอ็นทรี่นี้อย่างไรดี
ไม่ได้เขียนบล็อกนี้มานานพอสมควร
ช่วงที่ผ่านมาวุ่น ๆ มีอัพบ้างเป็นระยะ
แต่ก็แค่เรื่องจิปาถะสั้น ๆ

ไม่รู้จะเริ่มเอ็นทรี่นี้อย่างไรดี
จู่ ๆ ก็รู้สึกตื้อ ๆ ใจหาย หายใจไม่ออกอย่างแรง
ความเศร้ามันเป็นอย่างนี้เอง
ไม่ได้มีน้ำตาฟูมฟาย
แต่หยุดไม่ได้ที่จะรู้สึก

ความเศร้ามันเป็นอย่างนี้เอง
และการแสดงออกของความเศร้าในเวลาเช่นนี้ของเรา
มันเป็นเยี่ยงนี้เอง

เคยคิดบ่อยครั้ง เรื่องความตาย
แต่ไม่นึกว่าความตายครั้งนี้จะเกิดกับเพื่อนรุ่นน้องคนหนึ่ง

การเจอกับเล็ก คือครั้งที่ไปฉายหนังที่ม.รังสิต
คนเยอะมาก แต่ผมไม่ทันเห็นเขา และเราไม่รู้จักกันมาก่อน
หลังรอบฉาย ผมเดินเข้าห้องน้ำ และในนั้น ผมเจอเล็ก
เล็กเดินมาบอกว่า ชอบหนังพี่มาก พร้อมกับจับมือเราแรง ๆ
ผมเดรดร็อค ตัวสูง ๆ ผิวคล้ำ ๆ ผมจำได้แค่นั้นตอนนั้น

เวลาผ่านไประยะหนึ่ง เล็กเอาหนังสั้นมาให้ดู
เป็นหนังส่งแฟท ที่เขาบอกว่า ไม่ดีนัก แต่อยากให้พี่ช่วยดูมันหน่อย

หนังเรื่องนั้น ผมจำชื่อไม่ได้ จำเรื่องราวก็ไม่ได้
แต่ในนั้นมันมีอะไรบางอย่าง
ความห่างเหิน ความแปลกหน้า และอยากทำตัวสนิทสนม

ยอมรับว่าไม่ได้ชอบหนังเรื่องนั้นมาก แต่มันมีอะไรบางอย่างจริง ๆ

ผ่านไปหลังจากนั้น เล็กเอาสารคดีถ่ายบ้านผีสิงมาให้ดูอีกเรื่อง
ก็สนุกดี เหมือนเรียลลิตี้ แต่เราก็ยังเฉย ๆ

เราเจอกันเป็นระยะ ๆ ตามงานฉายหนังที่เล็กแวะเวียนมาดูบ้างเป็นครั้งคราว
เจอกันตามปาร์ตี้ที่ไทยอินดี้จัดบ้าง
เจอกันเพราะเล็กมาแสดงหนังสั้นให้โอหรือไม่ก็มากับหมูเพื่อนในรุ่นเดียวกัน

เล็กเป็นคนหนึ่งที่ขวนขวาย และพยายามแสวงหาอะไรบางอย่าง
ถ้าจะพูดไปผมไม่รู้จักเล็กมากนัก
เล็กเป็นคนลึกลับและซับซ้อน ในความเรียบร้อยของเล็ก
ซื่อ ๆ เสียงสุขุม เล็กมีอีกด้านหนึ่งที่ต่างออกไป

ผมไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี
ความรู้สึกมันเป็นอย่างนี้เอง

จนเมื่อปีที่แล้วเล็กทำหนังเรื่องหนึ่งส่งอาจารย์
แล้วเล็กฝากโอเอามาให้ผมดู
ชอบมาก คือสิ่งที่รู้สึก
แล้วเราก็โทรคุยกัน

เล็กเป็นคนมีน้ำใจ และน่ารักกับทุก ๆ คน
คือสิ่งที่ผมจำได้ รอยยิ้มซื่อ ๆ ตาเศร้า ๆ ที่ราวกับมีเรื่องมากมายอัดอั้นอยู่ในอกแข็งแรง
เขามีความเงียบ อ่อนไหว ที่เก็บและไม่อธิบายต่อใคร

สิ่งที่ทำให้ตื้อ ๆ คือเมื่อผมได้พบว่า
กระทู้ที่เขียนถึงเล็กนั้น
เพื่อน ๆ ของเล็ก ต่างมีความหวังว่า
เล็กจะกลับมา
สายน้ำอาจพัดพาเล็กไปที่ไหนสักแห่ง
และเราเพียงแต่ยังติดต่อกันไม่ได้

กลับมานะเล็ก

กลับมาให้ได้

กลับมา

มีคนรักเล็กมากมายรออยู่

และเจอกันนะเล็ก

เรารอดูหนังเรื่องใหม่อยู่

เราเชื่อว่าเล็กทำได้

เอ็นทรี่นี้ ขอไม่รับคอมเมนต์นะครับ

ฝากความรู้สึกถึงเล็ก เอาใจช่วยเล็กและอ่านเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่

หน้านี้