ฝน

posted on 17 Dec 2006 18:17 by thunska2

หมายเหตุ กรุณาเปิดลำโพงของท่าน

ให้เวลาสำหรับการโหลดเพลงสักนิด

หากยังฟังไม่ได้ ให้คลิกเครื่องหมายเพลย์

อาจจะมีสะดุดบ้างในรอบแรก

ถ้าจู่ๆ เพลงหยุด ให้คลิกเครื่องหมาย เพลย์อีกรอบ

พอเล่นไปจนโหลดครบเพลงแล้ว

รอบที่สองจะฟังลื่นขึ้นเอง

เมื่อคืนนี้โทรคุยกับใครคนหนึ่ง

เขาบอกว่า "หนาวแล้ว"

เพราะอยู่คอนโดสูงเกือบ 30 ชั้น

ดูจะผิดที่ผิดทาง

เหมือนฝนหลงฤดูเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน

ผมไม่ค่อยจะยี่หระอะไรมากกับอากาศหนาว

เหมือนที่เพื่อนคนนี้บอกว่า

"บ้านเรามีแค่ 2 ฤดู ร้อนแห้ง กับ ร้อนชื้น"

แล้วความคิดผมก็ล่องลอยอีกครั้ง

ระหว่างที่คุยกัน

ผมดันนึกถึงเรื่อง ฝน

และผมนึกถึงเพลง ๆ นี้

Interlude-FON ของ คริสติน มารี นูเวล อัลบัม Again

เรื่องซวย ๆ มักจะเกิดกับผม วันฝนตก

ไม่รู้บังเอิญหรือเปล่า

แต่บ่อยครั้ง เรื่องดี ดี พิเศษ ๆ ก็เคยเกิดขึ้นวันฝนตกเช่นกัน

555 พอเล่าอะไรทำนองนี้ เพื่อนคนนี้มันคงหาว่า ผม เพ้ออีกแล้ว

อาการเพ้อ เกิดจาก พรุ่งนี้ เป็นวันแต่งงานเพื่อนคนสำคัญ

ผมกำลังคิดกลับไปกลับมา

คิดถึงคืนฝนตก เมื่อ 15 ปีก่อน

คิดถึงเวลา 13 ปีที่เราไม่เจอกัน

เสียงทางโทรศัพท์ที่เพิ่งคุยกันสัปดาห์ก่อน

แต่นอกจากเรื่องส่วนตัว

เราโทรไปปรึกษาแง่มุมกฎหมายบางอย่าง

เพราะเพื่อนคนนี้เป็นทนาย

และเพื่อนคนนี้ พรุ่งนี้จะแต่งงาน

13 ปีที่ไม่ใช่แค่เพื่อนคนนี้ ที่ผมไม่ได้เจอ

พรุ่งนี้ ผมอาจจะได้เจอเพื่อนร่วมรุ่นทั้งห้อง(ถ้าผมไป)

หรืออาจไม่เจอใครเลย(ถ้าผมไม่ไป)

ผมคงเรียกร้องอาการเข้าใจจากใครไม่ได้

เพราะบ่อยครั้งที่ตัวผมก็ไม่อาจเข้าใจตัวเอง

เพื่อนร่วมรุ่นตอนเรียนมหาลัย ต่างระอา และรู้ซึ้ง

ถึงอาการไม่อยากสังสรรค์เพื่อนหมู่มากของผมเป็นอย่างดี

ไม่ชอบเลย

เหมือนผมไม่อยากกลับบ้านช่วงตรุษจีนหรือปีใหม่

เพราะคนทั้งบ้านจะมาร่วมโต๊ะกัน

ถามว่า "เมื่อไหร่จะแต่งงาน"

"ทำงานอะไร"

"เงินเดือนดีมั้ย"

"มีแฟนแล้วยัง"

ญาติคนนั้น คนนี้ ได้ดิบได้ดีอย่างไร

"เขาไปทำงานเมืองนอก เปิดร้านใหญ่โต"

"มีลูกกันแล้ว ชายคนหญิงคน น่ารักเชียว"

แล้วนับแต่ตรุษจีน 3 ปีก่อน

ผมก็ไม่เคยกลับไปร่วมโต๊ะวงศาคณาญาติอีกเลย

แม้แต่วันเกิดย่า

ความชิงชัง ความแปลกแยก

มันก่อตัวเป็นช่องว่างบาง ๆ จากจุดเล็ก ๆ แค่จุดเดียว

แต่ตอนนี้มันขยายกว้าง ลามไปต่อความสัมพันธ์ที่มีต่อคนอื่น

เพื่อนมหาลัยตอนนี้ไม่แปลกใจนัก

ที่ไม่ว่างานแต่งเพื่อนคนไหน งานเลี้ยงส่งตามผัวไปอยู่เมืองนอก

ปารตี้หลังงานประจำปีของคณะ

ผมคือคนที่ไม่เคยปรากฎตัว

เมื่อวานซืน เพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่งโทรมา

ว่าแอบอ่านบลอกนี้มาได้พักนึงแล้ว

แล้วมันก็บอกว่า "กูว่ากูรู้จักมึงมากกว่าตอนที่เรียนด้วยกันอีก"

เมื่อวันก่อน น้องอีกคนคุยเอ็มกัน เพราะมันเมา

มันเลยพูดออกมาว่า

"ตอนแรกผมคิดว่าพี่เป็นคนหยิ่ง"

สิ่งที่บกพร่องของอาการ

บ่อยครั้งไม่รู้ว่าจะปั้นสีหน้า

ซ่อนความเครียด

ความเศร้า และใจล่องลอยระหว่างคุยกันได้อย่างไร

เมื่อความพยายามปรับตัวล้มเหลว

การพบกันบ่อยก็น้อยลงด้วยเช่นกัน

การวางตัวระหว่างคนแต่ละคน ก็แตกต่างกัน

บางคนอาจจะบอกว่า ผมอารมณ์ดี

คุยเก่ง บางคนอาจจะบอกว่า ผมเงียบ หยิ่ง บึ้งตึง

บางคนบอกว่า ผมอารมณ์ร้าย ขี้หงุดหงิด ไม่พอใจก็ด่ากราด

ซึ่งผมก็ยอมรับว่า ทั้งหมด คือตัวผม

ผมสบายใจกับการคุยกับบางคน

พอใจกับการพบเจอบางคนบ่อย ๆ

แต่บางคนก็มีระยะ

บางคนไม่อยากพบไม่อยากเจอ

และยังคงฝันถึงบางคน

ยังคงหวังว่าบางคน จะเข้าใจ

นี่อะไรกันนะ

ความลังเลของผม

ทำให้ผมคิดไปได้ถึงขนาดนี้เลยหรือ

ทำไงดี

ทำไงดี

พรุ่งนี้แล้ว

อายจังถ้าจะบอกว่าผมหลงทางในเสียงฝนพรำเมื่อ 15 ปีก่อน

ปล.1 กลับไปอ่านสาเหตุของเรื่องนี้ได้ที่

http://thunska.exteen.com/20061204/entry

ปล.2 สำหรับเอ็นทรี่ก่อนหน้านี้

ผมขออนุญาต เก็บมันไว้ก่อนนะครับ

ทุกสิ่งยังคงเป็นไปตามที่แถลงการณ์ไปแล้ว

และผมเข้าใจว่า คนที่ผมต้องการจะสื่อความ

ได้รับรู้แถลงการณ์นั้นไปหมดแล้ว

เจอกันที่ปาร์ตี้วันเสาร์

ผมสนุกที่เราได้เจอกัน

.

.

.

.

.

.

ชอบคอมเม้นต์ข้างล่างอันนี้ ขอนุญาตมาตอบตรงนี้นะ

"คุณมีความเป็นตัวของต้วเองสูงน่ะ
มันดีออก ไม่ภูมิใจกับมันเหรอ
ยิ่งปรับตัวก็ เหมือนกับหลอกตัวเองนิ..... "
คอมเม้นต์นี้ ทำให้ผมนึกถึงเรื่อง ๆ นึง
จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ
เป็นคนตั้งใจเรียน(ไม่เชื่อล่ะสิ)
สอบได้อันดับต้น ๆ ไม่เคยเกินที่สี่(ถ้าความจำไม่เล่นตลกอ่ะนะ)
จนเมื่อมีน้องชาย
จำได้ว่าน้องชายทำอะไรดีไปหมด
พ่อรัก
แต่เรา แม่รัก พ่อชัง
เราพยายามจะอวดพ่อว่า
เฮ้ ผมทำคะแนนได้ดีนะ
แต่พ่อกลับทำหน้าเฉย ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ตั้งแต่นั้น ไม่เคยทำอะไรดีดีให้พ่อเห็นเรย
แต่อย่าคิดว่าเราจะอิจฉาน้องล่ะ
เพราะหลังจากนั้น เราอยู่กันคนละโลก
เรามีโลกส่วนตัวต่อกัน
และจนบัดนี้ ที่บ้านไม่เคยรู้เลยว่า เราทำอะไร
บางทีแม่มักจะได้ยินญาติมาเล่าให้ฟังเรื่องออกทีวี
เราก็เลี่ยงบอกไปว่า เขาไปบังเอิญเจอข้างถนนอ่ะ
หรือมีข่าวอะไร เราก็บอกว่า ไม่เห็นรู้เรื่องเลย
กลายเป็นความเคยชินเยี่ยงนี้มาแต่เด็ก
ที่ไม่รู้ว่ามันจะเข้าข่ายการหลอกตัวเองอย่างที่คุณโจว่ามามั้ย
หมู่นี้สงสัยผมคงจะล่องลอยบ่อย
ระหว่างที่เขียนอยู่นี
ผมดันไปนึงถึงเรื่องตึกไทเป 101
นึกถึงคอมเม้นต์ของเพื่อนคนหนึ่งบอกมาว่า
http://thunska.exteen.com/20061130/entry
"สูงจังภาพนั้น
บนไทเป101สินะ น่าสงสารตึกนี้จัง
บนความสูง คือความโดดเดี่ยวและความเหงาสินะ
WTC ถึงเป็นตึกคู่ มาพร้อมกัน พังพร้อมกัน
Petronas ถึงเป็นตึกแฝด แล้วมีทางเชื่อมตรงกลาง
(โคตรเพ้อ )"
.
.
.
ถ้าถามว่าอะไรที่เกลียดที่สุดในตอนนี้
คำตอบเดียวที่นึกออกคือ
เกลียดการเสียเวลามานั่งสงสารตัวเอง
น่ากลัวจัง
บางทีที่ช่วงนี้เขียนเรื่องพวกนี้
ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า
กำลังนั่งเสียเวลาสงสารตัวเอง
หรืออยากจะระบายให้ความรู้สึกนี้มันหายไป
แต่ก็รู้ว่ามันไม่มีวันหาย
ทำไงดี
ทำไงดี
พรุ่งนี้แล้ว
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
หุ ๆ วันนี้ มีบลอกใหม่เกิดสองบลอก
บลอกนึงคือบลอกชองมาด คนทำเรื่อง
ก่อน หนังที่ทำให้ นังแซนดี้เกิดอารมณ์
http://tramas.exteen.com/
อีกบลอกคือบลอกของมน
คนทำเรื่อง องศาที่ต่างกันหนัง
ที่ทำคนน้ำตาแตกมาแล้วในงานเวิร์ลดฟิล์ม
http://wujiandao.exteen.com/
แวะไปทักทายพวกมันได้เลย เชอะ

+

+

+

+

+
ประกาศ

ฝากบอกเพื่อน ๆ น้อง ๆ ปี้ ๆ ที่มีเบอร์กรู

กะ รุ นา อย่าโทรมาหลัง 5 โมงเย็น

วันนี้

ห้ามโทรมาถาม ไม่ชอบ

ให้ติดตามอ่านเอาจากบล็อกนะจ๊ะ

คือห้ามโทรมาลุ้น ไม่ชอบโดนเร่ง

งุงิ งุงิ

ขอบคุณ

ขอโทษในความงี่เง่าส่วนตัว


edit @ 2006/12/18 16:09:27
19 Comments

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

Tweet

#1 By tramas* on 2006-12-17 20:06

คุณมีความเป็นตัวของต้วเองสูงน่ะ มันดีออก ไม่ภูมิใจกับมันเหรอ ยิ่งปรับตัวก็ เหมือนกับหลอกตัวเองนิ.....
.............เพลงไพเราะนิ................

#2 By ...โจ... on 2006-12-17 20:18

แผ่นดินไหว...เชียงใหม่หนาว...ฝนดาวตก...คนเยอะมาทามไมกันฟะ..เฮอๆ..อยากไปร่วมปาร์ตี๋จัง

#3 By tramas* on 2006-12-17 20:21

เพลงเพราะมากๆ

#4 By wonam on 2006-12-17 20:26

ผมเพิ่งเขียนเพิ่ม ตอบคำถามบางคำถาม แวะขึ้นไปอ่านที่ต่อจาก ปล.2 นะจ๊ะ

#5 By ธัญสก on 2006-12-17 20:40

กูไม่ได้แอบ ไปเถอะ บางครั้งเราก็ได้อะไรโดยที่เราไม่ได้คิด จากเหตุการณ์ที่เราคิดว่า..... ไปเถอะเพื่อน
ปล. กูไม่ได้แอบ แม่ง ฟังดูเหมื่อนกูคอยดูมึงอยู่ยังไงไม่รู้....สาด

#6 By g (124.121.1.191) on 2006-12-17 21:18

โอเคจ้ะ ไม่ได้แอบก็ไม่ได้แอบ แค่เข้ามาเม้นต์ได้รวดเร็วทันใจมาก

ไงก็ขอบใจว่ะ

#7 By ธัญสก on 2006-12-17 21:21

อ่านแล้วเหมือนพลังกำลังจะกลับมาสู่ตัวท่านนพเนี๊ยะ

#8 By rafilmstruck on 2006-12-17 21:34

เปล่า ธาตุไฟเข้าแทรกอยู่ตอนนี้

#9 By ปุ่น on 2006-12-17 21:45

ไปเถอะอยากรู้(ตรงไปป่าวเนี๊ย)
ส่วนเรื่องกระทู้ที่ลบไป...ไม่มีไรคับ...แค่เพ้อเล่นๆ
ดู 4:30 แล้ว..ชอบมากจริงๆด้วย เหงามาก เศร้ามาก ชอบมากๆ

#10 By เอนนิสเดลมาร์ on 2006-12-17 21:53

หลงทางในเสียงฝนพรำเมื่อ 15 ปีก่อนเหรอ

เออว่ะ
น่าอายจริงๆ ด้วย

#11 By Sunday Syndrome on 2006-12-17 23:28

ถ้าถามผม ผมจะบอกว่า พี่ปุ่นเป็นกวนTeen ครับ


ไม่หยิ่ง ไม่บ้า แต่ว่ากวนประสาทฉิบหาย...

ปล. ถ้าจะไปงานแต่งก็อย่าทำให้เจ้าบ่าวเขาเปลี่ยนใจละ บาปกรรมนะเฮีย

#12 By เด็กเกเร on 2006-12-18 10:02

ผมคิดว่าเป็นเรื่องความรู้สึกแบบ

.."ความคิดเดินทางล่วงหน้า...ความจริง"
อะไรที่เรายังไม่ได้ทำ มันก็ยังไม่เกิด ....ป่านนี้คุณคงไปงานแต่งเพื่อนแล้วนะ

#13 By Lolay on 2006-12-18 13:20

สู้เค้านะพี่

ไม่รู้จะเม้นไร เหอๆ

#14 By oHMu (202.28.62.245 /unknown) on 2006-12-18 14:10

ถ้าคุณชอบและพอใจกับสิ่งที่เป็น
ถือว่าคุณเป็นคนที่มีความสุขคนหนึ่งนะ
อย่าไปคิดอะไรให้มากเลย

#15 By นางสาวความสุข on 2006-12-18 14:36

55555...

#16 By Arus on 2006-12-18 17:03

พี่อันนี้บล็อก (90 องศา)เพิ่งเปิดวันนี้
http://alhong.exteen.com/

#17 By เอนนิสเดลมาร์ on 2006-12-18 18:38

โอ๊ะ...โอ๋...เรามาเม้นในวันนี้พอดีเลย
วันนี้อากาศหนาว พอมาอ่านแล้วรู้สึกเหมือนตัวสั้นเพราะเปียกฝน
รอบข้างไม่มีใคร ฟ้ามืดครึ้ม ยืนอยู่อย่างนั้น ทรมานตัวเองดี

#18 By kik on 2006-12-18 20:49

วันนี้อากาศหนาว แถมบ้านผมเหมือนฝนจะตกด้วย

#19 By ลอท on 2006-12-18 21:16